อย่างที่หลายๆคนน่าจะรู้วันนี้เป็นวันเกิดแพม...หลายๆปีที่ผ่านมา..ทุกปีมีอยู่ไม่กี่คนที่จะจำวันเกิดแพมได้(ส่วนใหญ่จะเป็นคนที่ไม่คิดว่าเค้าจะจำวันเกิดเราได้เลยกับครอบครัว และ ในบางปี คนที่เป็นอดีตดันลืมซะเองก็มี)...ก็น้อยใจนะ แต่ทุกครั้งไม่ได้แสดงให้ใครรู้สักเท่าไหร่(กลัวโดนคนอื่นรำคาญเอา- -*เป็นโรคกลัวโดนเกลียด)แล้วจะให้ไปบอกคนอื่นว่า "วันนี้วันเกิดแพมนะ" มันก็ยังไงๆอยู่ บางทีเค้าอาจจะคิดด้วยซ้ำว่า "ใครถาม..ไม่ได้อยากรุ้เล้ย" (แล้วการที่วันเกิดตัวเอง เราต้องไปบอกคนอื่นว่าเอ้ยวันนี้วันเกิดเรา อวยพรน่อยๆ...มันรุ้สึกแปลกๆจิงไหม) บางปีก็มีนะที่ต้องซื้อของขวัญวันเกิดให้ตัวเอง...นั่ง HBD ให้ตัวเองคนเดียว จนรู้สึกว่า...มีใครรักเราบ้าง ไหม?

แต่วันเกิดแพมปีนี้หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไป.....ตั้งแต่ได้เจอ "ป๋อม" แพมมีความสุขมากมาตลอดตั้งแต่เจอกันครั้งแรก จน วันนี้ ไม่มีวันไหนเลยที่ป๋อมจะทำให้แพมรุ้สึกอึดอัดใจ ป๋อม...วันนี้ป๋อมบอกว่าเป็นวันที่ป๋อมจะทำให้แพมรู้สึกว่าเป็น"QUEEN" เพราะวันนี้คือวันเกิดของแพม แล้ว มันเป็นวันที่พิเศษ.....ป๋อมรุ้ไหมว่าทุกๆวันที่แพมอยู่กับป๋อม..แพมก็รุ้สึกว่าตัวเองถูกป๋อมดูแลเหมือนเจ้าหญิงอยู่แล้ว…ป๋อมเป็นคนที่ทำให้แพมรุ้เสมอว่าตัวแพมเองมีค่ามากกว่าที่แพมคิด...เพียงแค่ใครบางคน/หลายคน อาจจะมองข้ามไป...และคนที่มองข้าม/ละเลย/ทิ้งแพม ไม่ดูแลแพมดีๆ นั้นจะต้องมานั่งเสียดายทีหลังแน่นอน (ป๋อมพูดแบบนี้ตั้งแต่แรกๆที่เจอกันแล้ว) ป๋อมรู้ไหม จิงๆแล้ว...ในวันเกิดแพม..แพมไม่ต้องการอะไรมากเลย..แค่ขอให้แพมได้มีป๋อมอยู่ข้างๆทุกๆวัน ทุกๆเดือน ทุกๆปี ผ่านความยากลำบากไปด้วยกัน...ได้แบ่งความสุขให้ป๋อม ทำให้ป๋อมยิ้ม แล้วก็ ช่วยให้ป๋อมหายทุกข์ใจ..เป็นทุกๆอย่างของป๋อม เหมือนที่ป๋อมเป็นทุกๆอย่างให้กับแพม..ก็เหมือนกับที่ป๋อมบอกกับแพม แพมขอแค่ได้อยู่ข้างๆป๋อม แล้วมีความสุขไปด้วยกันทุกๆวัน...แค่นี้ก็พอใจแล้วสำหรับของขวัญวันเกิด....”ถ้าไม่ทำอะไรให้เต็มที่ และ ไม่พิเศษกว่าคนอื่น ก็ไม่ใช่ป๋อมหรอก” ป๋อมคงจะพูดแบบนี้เหมือนที่พูดให้แพมฟังบ่อยๆ ซินะ แล้ว แพมจะแย้งไม่ออก ก็จิงอย่างที่ป๋อมพูด...

วันนี้ (9Nov09) เป็นวันเกิดที่แพมมีความสุขที่สุดในรอบ20ปีที่อยู่บนโลกมาเลย...ไม่เคยมีใครทำอะไรแบบนี้ให้แพมมาก่อนเลยสักครั้ง...เมื่อก่อน...เวลาถึงวันเกิด (ถ้าแพมมีแฟนอยู่ แล้ว เพื่อนจำวันเกิดได้) เพื่อนจะถามว่าแฟนให้อะไรเป็นของขวัญ ส่วนใหญ่แล้ว จะตอบเป็นของชิ้นเดียว (ที่บอกว่าส่วนใหญ่เพราะมีครั้งที่อดีตจำไม่ได้เลยไม่ได้ให้อะไร)....แต่ปีนี้คงไม่รุ้ว่าจะบอกยังไงดีถ้าใครถามว่าแฟนให้อะไร...เพราะป๋อมให้ของขวัญแพมมาเยอะแยะเลย*0* ไม่ว่าจะเป็น การที่ป๋อมส่ง sms มา HBDแพมเป็นคนแรกตอนก่อนเที่ยงคืนนิดเดียว, การที่ป๋อมเขียน Journal วันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นเป็นเกิดแพม, การที่ทำสกิน Hi5 มา HBD+ขอเป็นแฟน, การที่ป๋อมเอาของขวัญหลายๆอย่างมาให้ใน RO(ต้องใช้เวลานานมากในการทำ), การที่ได้อยู่ด้วยกัน, การที่ป๋อมดีดเพลงเปียโนที่แพมชอบให้ฟัง(เพลงประกอบTrailerเกมส์Final Fantasy XIII Versusที่ดีดยากมากกกกกก~*)ชอบเวลาป๋อมเล่นเปียโนแล้วก็ไส่อารมณ์ไปกับเพลงที่ดีด เห็นแล้วใจเต้นดีอยากถ่ายรูปเก็บไว้จัง555+sexyอ่ะ>//// <~♥(hentai aura♥~^,.^~♥),

การที่ป๋อมทำหนังสือให้แพม(บันทึกDOKI DOKI~*) ที่มีเรื่องราวตั้งแต่วันแรกจนวันที่จะเจอกันในวันรุ่งขึ้น..ที่มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นที่อยุ่ในมุมมองของป๋อม...ป๋อมคิดอะไร..ยังไงในวันนั้นๆ(น่ารักมากกกก..ชอบมาก) และยังมีช่วงอีกหลายๆหน้าที่เว้นว่าไว้ด้านหลังที่ป๋อม เขียนไว้ว่าหนังจาหน้านี้คงต้องช่วยกันเขียนแล้วเพราะว่ามันจะเป็นเรื่องราวของเราสองคน~♥, การที่ป๋อมขอแพมเป็นแฟน >//// <~♥ ใจเต้นตุบๆตับๆมากๆตอนนั้น ♥~♥~DOKI DOKI~♥~♥ >//// <~♥ ป๋อมเล่นเอาแพมซะแทบสลบ....ทำหน้าจิงจังสุดๆ..แต่ป๋อมก็ยังหน้าหวานบาดใจแทบขาดอยุ่ดี..มองแพมด้วยสายตาที่อ่อนโยน...จับมือแพมเบาๆ...แล้วก็พูดว่า...(“Yaranai ka?!!” จะบ้าเร้อะ!!!! เค้าเสียมู้ดกันหมดกำลังหวานซึ้ง..หมดกัน)...เอากลับมาเรื่องจิงกันก่อนอย่าเพิ่งเพ้อฝัน555+ ป๋อมพูดว่า “แพม...แพมเป็นแฟนกับป๋อมนะ” ขอเป็นแฟนอย่างเป็นทางการ (อยากจะบอกว่าหน้าชาเลยตอนนั้น ดีใจจนพูดไม่ออกเลย ทั้งๆที่อยากจะกอดป๋อมมากๆแต่ขยับตัวไม่ได้ ดีใจจนชาทั้งตัว ได้แต่พยักหน้าแล้วก็ยิ้มอายๆ♥~>/// <~♥),

การที่เราไปเดินเล่นด้วยกัน, การที่ไปถ่ายPURI KURAด้วยกัน2คน ช่วยกันแต่งรูปถึงแพมจะแต่งเลอะๆเยอะๆ แต่ป๋อมก็บอกว่าดีแล้วดูเยอะๆดี สมกับที่เป็น”QUEEN”, การที่ป๋อมซื้อสมุดโน้ตให้จดนู้นจดนี่(เพราะขี้ลืมมากเลยจะชอบจดสิ่งที่ต้องทำไว้), การที่เรานั่งกินข้าวด้วยกัน, การที่ป๋อมอวยพรวันเกิดแพมว่า”ปีที่ผ่านๆมาแพมได้เจอกับเรื่องที่ทำให้แพมเสียใจหรือรุ้สึกไม่ดีมาเยอะ แต่ปีนี้ก็ขอให้เป็นการเริ่มต้นไหม่ของชีวิตแพมที่จะมีป๋อมคอยให้ความสุขเสมอและป๋อมก็จะอยู่ข้างๆแพมตลอด”(แพมอยากจะบอกว่าแค่การที่แพมได้เจอป๋อมในงานโออิชิ มันก็เป็นอะไรที่ดีแล้ว กับการที่ตกหลุมรักป๋อมตั้งแต่แรกเจอแบบไม่รุ้ตัว!!!ทั้งๆที่แพมไม่เคยเชื่อในรักแรกพบมาก่อนเลย และ การที่ป๋อมมาบอกรักแพมมันก็เป็นอะไรที่ดีที่สุดเลย ขอแค่มีป๋อมอยุ่ข้างๆตลอดมันก็เป็นอะไรที่ดีที่สุดในชีวิตแล้ว เพราะแพมพูดได้เต็มปากเลยว่า ”ป๋อมรักแพมที่สุด” แล้ว ”แพมก็รักป๋อมที่สุด” เหมือนกัน), การที่ป๋อมซื้อนาฬิกาแบบที่แพมชอบมาก และ อยากได้มาตลอดมาให้โดยแพมไม่เคยบอกอะไรเลย(ไม่รุ้ว่าป๋อม รุ้ได้ยังไง..เพราะไม่เคยบอกเลยว่าชอบนาฬิกาแบบนี้)...มันเป็นนาฬิกาที่ใครๆเห็นก็ต้องอ๋อเพราะว่าเป็น นาฬิกาที่อยู่ในเรื่อง Alice in Wonderland (การ์ตูนที่ชอบดูมากตอนเด็กๆ แต่แอบกลัวแมวตัวนั้นที่มันหายตัวได้>0 <~” ) นาฬิกาที่กระต่ายมันถือไปด้วยตลอด อ่า (ถ้าจำไม่ผิดนะ)เสียดายกระต่ายมันแก่ไปหน่อย555+ (พูดถึงกระต่ายแล้วนึกถึงเจ้า Fino-กระต่ายที่บ้านป๋อม 555+ เจ้าFinoจอมแสบกินจุ ชอบเอาหน้ามุดกรงจนเป็นรอยดำๆรอบปาก ทำผมทรงโมฮ้อค “มันเป็นถังขี้ที่มีชีวิต”-->อันนี้ป๋อมพูดนะ555+ มันออกจะน่ารัก)ในเรื่องจะเป็นสีเงิน แต่ที่ป๋อมซื้อให้เป็นสีทอง(สวยมาก แพมชอบมาก),

หรือ จะเป็น การที่ป๋อมไปส่งถึงบ้าน ถึงแม้ว่าการจากลากับป๋อมจะทำให้รุ้สึกยิ่งคิดถึง..ยิ่งอยากเห็นหน้า..ยิ่งอยากได้ยินเสียง..ยิ่งอยากจะจับมือป๋อม..ยิ่งเหงา(motto sabishi TT^TT)...แต่การนึกถึงช่วงเวลาทั้งวันที่คิดว่ามันน้อยเหลือเกิน มันก็ทำให้มีความสุขได้ รวมถึงการที่ได้เดินทางไปนู่นไปนี่ ทำอะไรที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ทำมาก่อน นั่งรถไปนุ่นนั่งรถไปนี่กับป๋อม เห็นท่าทางของป๋อมไม่ว่าจะทำอะไร คิดอะไร มองอะไร มันก็ทำให้มีความสุขมาก จนไม่อยากจากกันเลยTT^TT และป๋อมก็ทำให้แพมรุ้สึกดีขึ้นได้ทุกครั้งเพราะ ป๋อมพูดว่า ”มันเป็นแค่การจากลาชั่วครั้งชั่วคราวเดี๋ยวเราก็จะได้เจอกันอีก” แล้วก็ยิ้มแบบอ่อนโยนๆเช่นเคย....จิงๆแค่ รอยยิ้มของป๋อมก็ทำให้แพมมีความสุขมากแล้ว...มันเป็นรอยยิ้มแบบอ่อนโยนๆที่ป๋อมยิ้มให้แพมแค่คนเดียว...แอบดีใจ555+เอิ้กๆๆๆ~♥(dark side aura ~^0^~)

แพมว่าความรักที่ป๋อมมีให้แพมมันคือ.”รักแท้”นะ เพราะไม่ว่าแพมจะทำอะไรป๋อมไม่เคยเห็นว่ามันไม่ดี น่าเกลียด หรือ เกินไป....ป๋อมไม่เคยว่าแพมที่เป็นตัวของตัวเอง ทั้งๆที่อดีตของแพมต่าก็ว่าแพมว่ามันติงต๊อง มันเด็ก มันดูงี่เง่า มันดูโง่ มันดูน่าเกลียด มันทำให้เค้าอายที่จะเดินด้วย...แต่ป๋อมไม่เคยเลย..ไม่เคยว่าที่แพมเป็นตัวของตัวเอง...ป๋อมกลับบอกแพมว่ามันดีแล้วที่แพมเป็นอย่างนี้...น่ารักดีออก...ป๋อมเป็นคนแรกที่รักแพมในทุกๆอย่างที่แพมเป็น...เข้าใจ จุดอ่อนของแพมทุกจุด...ไม่เคยว่าอะไรเลย..แต่ป๋อมกลับเข้าใจทุกอย่างที่แพมเป็น..... แพมอยากจะบอกป๋อมว่า...ในหลายๆครั้งที่ป๋อมไม่มั่นใจในอะไรหลายๆอย่าง...แพมไม่เคยเห็นว่าป๋อมจะดูไม่ดีหรือมีอะไรไม่ดีตรงไหนเลย...ป๋อมหล่อ เท่ น่ารัก ตลก มีอารมณ์ขัน Romanticมากกกก~♥ เข้ากับคนอื่นง่าย สุภาพ ให้เกียรติคนอื่นเสมอ...ป๋อมเป็นคนที่อ่อนโยนมาก ใจดี แคร์คนอื่นตลอด เอาใจใส่คนรอบข้างเสมอ ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ตาม ป๋อมเป็นคนที่มีเมตตากับสัตว์และแมลงมากๆ เพราะไม่เคยเห็นป๋อมฆ่าอะไรเลยแม้แต่ยุง...ซ้ำ ป๋อมยังให้อาหารมดอีกด้วย*0*~♥ น่ารักโฮกกก!!!...ป๋อมเป็นคนฉลาด หัวไว ความจำดีเป็นเลิศ(แพมละ”ความจำสั้น” นิดเดียว “แต่รักฉันยาว”นะ จะบอกให้ *0*) เคารพผู้ใหญ่ เล่นเปียโนเก่งมากกกกกกกกกกกกก!!!! ป๋อมมีความเป็นสุภาพบุรุษสูงมาก..สูงที่สุด เท่าที่แพมเคยเห็นมาเลยก็ว่าได้....อันนี้ไม่ได้ยอหรือชมกันเองเพราะว่า แพมสังเกตตั้งเจอกันครั้งแรกแล้วว่าป๋อมไม่เคยให้ผุ้หญิงถือของเลยถ้าป๋อมถือไหว...ไม่ว่ากระเป๋าแพมจะหนักแค่ไหนป๋อมจะถือให้ตลอดซึ่งไม่เคยมีใครทำให้....วันที่ไปงานแถลงข่าวหนังสือของทับทิม ป๋อมก็จะถือของๆทุกคนทั้งๆที่ ณ ตอนนั้น ของก็เต็มมือป๋อมแล้ว....

สำหรับแพมแล้วป๋อมคือ”เจ้าชาย”ที่คิดว่าชีวิตนี้จะไม่มีทางได้เจอ

แพมเคยคิดว่าชีวิตนี้ แพมคงหา ”เจ้าชาย” ของแพมบนโลกนี้ไม่ได้แน่นอน เพราะ ทุกๆสิ่งที่เคยเจอมา...ทุกๆคนที่เคยรุ้จัก ก่อนจะเจอป๋อม...ไม่มีใครเลยที่จะเป็นคนดี อ่อยโยน น่ารัก ตลก มีอารมณ์ขัน สุภาพ (ทุกๆอย่างที่ป๋อมเป็น) เพราะมันดูเลื่อนลอยมาก แต่พอเจอป๋อม ยิ่งรุ้จักป๋อมมากขึ้นเท่าไหร่ ป๋อมยิ่งใช่ ยิ่งคุยกันมากเท่าไหร่ แทนที่จะเหมือนคนอื่นๆที่แพมจะเจอ จุดอ่อนของคนนั้นๆโผล่ขึ้นมาเรื่อยๆ ในทางที่กลับกันนั้น แพมเจอแต่ข้อดีของป๋อมมาโดยตลอด มันเพิ่มขึ้นที่ละนิดๆ ทุกๆวัน ที่คุยกัน....”ป๋อมเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดแล้ว สำหรับแพม และ แพมคิดว่า หลายๆคนก็คงจะคิดเหมือนกันกับแพม” แพมจะไม่ไปไหนเด็ดขาด เพราะ แพมเจอแล้ว!!! “เจ้าชาย” ที่คิดว่าไม่มีอยู่จิง “เจ้าชายป๋อม ของแพม >//// <~♥” แพมคิดว่าหลายๆคนรวมถึงตัวแพมเองก็นั่งคิดหลายตลบว่าชีวิตคืออะไร...หลายๆคนคงจะคิดต่างกันว่าชีวิตตัวเองเหมือนอย่างนู้น..อย่างนี้..อย่างนั้น...แต่บางที่มันก็ไม่ใช่ซะทีเดียว เพราะคงต้องเอาอะไรหลายๆอย่างมารวมกันถึงจะเข้าใกล้คำว่าชีวิต....แต่มีประโยคนึงที่แพมคิดว่ามันใช่เลย....

ในหนังสือที่ป๋อมทำให้แพม...ในหน้าที่2ของหนังสือที่ป๋อมเขียนให้(ชื่อของมันคือ "บันทึกDOKI DOKI~*") ป๋อมเขียนบอกไว้ว่า “ชีวิต” ของป๋อม..ก็เหมือนกับการเดินทางไกล......แพมเห็นด้วยนะ...ตลอดมาการเดินทางของ ป๋อมกับแพม อาจจะเป็นเส้นทางที่คดเคี้ยว โด่ดเดี่ยว เหงา แล้วก็ เศร้า และ การเดินทางมันก็คงจะคดเคี้ยวอย่างนี้ต่อไป เพียงแต่ การเดินทางของแพมและป๋อม ต่อจากนี้ จะไม่ได้เดินคนเดียวอีกต่อไปแล้ว แต่มีป๋อมกับแพมที่เดินไปข้างหน้าด้วยกัน จาก ความเหงากับความเศร้าก็จะเปลี่ยนเป็น ความสุขกับรอยยิ้ม แทน.... แล้วแพมก็อยากจะ...ขอบคุณน้องๆเพื่อนๆพี่ๆทุกคนด้วย ที่จำวันเกิดแพมได้ ขอบคุณมากค่ะ เพราะแค่นี้ก็สามารถทำให้แพมมีความสุขได้แล้ว..ขอบคุณจิงๆ แพมรักป๋อมนะ....รักที่สุดเลย..ขอบคุณนะป๋อมที่ป๋อมรักแพม...ขอบคุณที่คุยกับแพมในงานโออิชิ...ขอบคุณที่เรามาเจอกัน...ขอบคุณโออิชิกับตูนโซนที่ทำให้แพมได้เจอป๋อม...ขอบคุณHi5ที่ทำให้แพมได้คุยกับป๋อม...ขอบคุณทุกๆคนที่ทำให้แพมได้เจอกับป๋อมแล้วรักกัน...ขอบคุณโอตะกับพี่มิวที่ทำให้แพมนึกสิ่งที่อยากจะเรียกป๋อมออก...ขอบคุณทุกๆคนที่อวยพรให้แพมกับป๋อม...ขอบคุณจิงๆจากใจ สุดท้ายแล้วก็อยากจะบอกว่า "ป๋อม" = "เจ้าชายยยยยยยMoe~♥" 5555+ (ว่าแต่Moeมาจากไหนน๊อ~เอิ้กๆๆๆ^0^~♥)มีความสุขจัง..อิอิ♥~แพมรักเจ้าชายป๋อมที่สุดในโลกเลย...อิอิ~♥

♥~Kapukluky~♥

by Kapukluky ™☆iDOLizE☆™ ♥LOVE aChzii♥